غزل شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساساتی عمیق و عاشقانه اشاره دارد. شاعر از یار خود می‌خواهد که او را ترک نکند و در این شب تنها نگذارد. او همچنین به تغییرات در عشق و احساسات اشاره می‌کند و از یار می‌خواهد تا در کنار او بماند و غم او را بر دوش نکشد. شعر با نگاهی به زیبایی‌های طبیعت، همچون سرو و ماه، به ابراز عشق و نیاز شاعر به یاری و همراهی می‌پردازد.
بی یار مهل ما را بی‌یار مخسب امشبزنهار مخور با ما زنهار مخسب امشب
هوش مصنوعی: امشب به ما اجازه نده که بی‌یار و تنها بمانیم. زنهار، با ما حرف نزن و ما را تنها نگذار.
امشب ز خود افزونیم در عشق دگرگونیماین بار ببین چونیم این بار مخسب امشب
هوش مصنوعی: امشب دلمان عاشقتر از همیشه است و تغییرات عجیبی در ما رخ داده. امشب را بهگونهای متفاوت تجربه میکنیم و از تو میخواهیم که این تغییرات را نادیده نگیری.
ای طوق هوای تو اندر همه گردن‌هاما را همه شب تنها مگذار مخسب امشب
هوش مصنوعی: ای محبوب، در دل همه افراد، عشق تو همچون طوقی است که گردنها را زینت میبخشد. خواهش میکنم امشب ما را تنها نگذار و در کنار ما بمان.
صیدیم به شست غم شوریده و مست غمما را تو به دست غم مسپار مخسب امشب
هوش مصنوعی: امشب که دلمان پر از غم و اندوه است، تو ما را به دست غم نسپار و اجازه نده که گرفتار آن شویم. ما خود به اندازه کافی با غم و شادی های مختلف دست و پنجه نرم کردهایم.
ای سرو گلستان را وی ماه شبستان رااین ماه پرستان را مازار مخسب امشب
هوش مصنوعی: ای سرو، زیبایی گلستان را نظاره کن؛ ای ماه، زیبایی شبستان را ببین. این ماه که پرستش میشود را امشب در گورستان مخسب.