غزل شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق شاعر نسبت به محبوبش و زیبایی‌های اوست. شاعر از لطف و محبت‌هایی که در چهره محبوب خود دیده یاد می‌کند و تأثیر شمع وجود او بر دلش را به تصویر می‌کشد. او به احساسات و دردهای خود که به خاطر عشق به محبوب به وجود آمده اشاره می‌کند و شب را به عنوان زمانی پر از خاطرات شیرین و مشغله‌های عاطفی توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر به جستجوی حقیقت و وجود محبوب در دل خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که تمام این احساسات در یک شب مملو از عشق و انتظار رخ داده است.
کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شبوآن حدیثِ چو شکر کز تو شنیدم همه شب
هوش مصنوعی: تمام نیکیها و زیباییهایی که در چهره تو دیدم، و همه سخنانی که شبهنگام مانند شکر از تو شنیدم.
گرچه از شمع تو می‌سوخت چو پروانه دلمگرد شمع رخ خوب تو پریدم همه شب
هوش مصنوعی: هرچند دل من مانند پروانه از نور شمع تو میسوزد، اما به خاطر زیباییات، تمامی شب را در کنار تو سپری میکنم.
شب به پیش رخ چون ماه تو چادر می‌بستمن چو مه چادر شب می‌بدریدم همه شب
هوش مصنوعی: شب وقتی که تو به زیبایی و نرمی مانند ماه در چادر خود نشسته بودی، من مانند ماهی که چادر شب را میشکافد، شب را میشکافتم و بیدار میماندم.
جان ز ذوق تو چو گربه لب خود می‌لیسیدمن چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب
هوش مصنوعی: از شعف و شوق وجود تو، جانم مانند گربهای که لب خود را میلیسد، سرمست و شاد است، ولی من مانند کودکان، تمام شب انگشت خود را میگازیدم.
سینه چون خانهٔ زنبور پر از مشغله بودکز تو ای کان عسل شهد کشیدم همه شب
هوش مصنوعی: سینهام مانند خانهای پر از زنبورهاست که از مشغله پر شده. تمام شب به خاطر تو، ای منبع عسل، شهدی را نوشیدم.
دام شب آمد جان‌های خلایق بربودچون دل مرغ در آن دام طپیدم همه شب
هوش مصنوعی: شب مانند دام بزرگی فرود آمد و جان‌های مردم را به چنگ آورد. من که همچون دل مرغی در این دام گرفتار شدم، تمام شب را در حال تپش و اضطراب گذراندم.
آنکه جان‌ها چو کبوتر همه در حکم وی انداندر آن دام مر او را طلبیدم همه شب
هوش مصنوعی: آنکه جان‌ها مانند کبوتران در اختیار اوست، در دامش قرار گرفته و من تمام شب او را جستجو کردم.