غزل شمارهٔ ۳۰۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی روحانی و عرفانی می‌پردازد. شاعر از فضایی آسمانی و حقیقتی عمیق صحبت می‌کند که به واسطه دعا و طلب از خدا به دست می‌آید. او از مقام و منزلت خاصی در معنویت سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه با اتصال به این حقیقت، انسان می‌تواند از تمام نیازها و وابستگی‌ها آزاد شود. در انتها، شاعر به اهمیت احوالات روحی و آثار دعا و ارتباط با عالم بالا اشاره می‌کند و می‌گوید که هنر و معرفت واقعی فراتر از گفتار و الفاظ است.
هله صدر و بدر عالم منشین مخسب امشبکه براق بر در آمد فاذا فرغت فانصب
هوش مصنوعی: ای برترین موجودات عالم، زینجا نروید و آرام نگیرید، زیرا امشب فرصت ویژهای است که درخشانتری از موجودات به اینجا آمده است. پس وقتی کارهایتان تمام شد، به کار و کوشش بپردازید.
چو طریق بسته بودست و طمع گسسته بودستتو برآ بر آسمان‌ها بگشا طریق و مذهب
هوش مصنوعی: زمانی که همه راهها بسته و امید به دست آوردن چیزی از بین رفته، تو باید تلاش کنی و در آسمان‌ها راهی تازه برای خودت باز کنی و دینی نو پیدا کنی.
نفسی فلک نیاید دو هزار در گشایدچو امیر خاص اقرا به دعا گشاید آن لب
هوش مصنوعی: اگر دو هزار بار در زندگی به من نفس نرسد، ولی وقتی امیر خاص با دعا دست به دعا بردارد، در آن لحظه هر در بستهای به روی من گشوده خواهد شد.
سوی بحر رو چو ماهی که بیافت در شاهیچو بگوید او چه خواهی تو بگو الیک ارغب
هوش مصنوعی: به دریا برو مانند ماهی که به دام شاهی افتاده است، وقتی از تو بپرسد چه میخواهی، تو بگو که به سمت من بیا.
چو صریر تو شنیدم چو قلم به سر دویدمچو به قلب تو رسیدم چه کنم صداع قالب
هوش مصنوعی: وقتی صدای تو را شنیدم، مانند قلمی که بر روی کاغذ میدود، به سمت تو حرکت کردم. اما وقتی به قلبت رسیدم، نمیدانم چه باید بکنم که سرم به درد آمد.
ز سلام خوش سلامان بکشم ز کبر دامانکه شده‌ست از سلامت دل و جان ما مطیب
هوش مصنوعی: من از سلام خوشرویان پرهیز میکنم، زیرا که از سلامت روح و جان ما بسیار دور است.
ز کف چنین شرابی ز دم چنین خطابیعجب‌ست اگر بماند به جهان دلی مودب
هوش مصنوعی: اگر کسی از چنین نوشیدنی لذیذی بنوشد و از چنین پیامی شنیده باشد، عجیب است که دلش در این دنیا از ادب و نزاکت خالی بماند.
ز غنای حق برسته ز نیاز خود برستهبه مشاغل اناالحق شده فانی ملهب
هوش مصنوعی: با برخورداری از نعمتهای الهی، از نیازهای خود آزاد شده و به مقام والایی رسیده است، به گونهای که خود را در حقیقتی عمیق محو کرده است.
بکش آب را از این گل که تو جان آفتابیکه نماند روح صافی چو شد او به گل مرکب
هوش مصنوعی: آب را از این گل بکشید، چون تو همانند آفتابی هستی که اگر در گل بماند، روح پاکش از بین میرود.
صلوات بر تو آرم که فزوده باد قربتکه به قرب کل گردد همه جزوها مقرب
هوش مصنوعی: برای تو درود میفرستم تا نزدیکیات بیشتر شود و همه اجزاء به سوی کمال نزدیکتر گردند.
دو جهان ز نفخ صورت چو قیامتست پیشمسوی جان مزلزلست و سوی جسمیان مرتب
هوش مصنوعی: دو دنیا به خاطر تأثیر روحی که دارم، مانند قیامت در برابر من است. روح من به سوی دنیای معنوی و آرامش میرود، در حالی که جسمم به سمت دنیای مادی و مرتب پیش میرود.
به سخن مکوش کاین فر ز دلست نی ز گفتنکه هنر ز پای یابید و ز دم دید ثعلب
هوش مصنوعی: سخن را زیاد نگو، زیرا فرزند دل است و نه چیزی که از زبان بیرون می‌آید. هنر از تلاش به دست می‌آید و نه از سخن گفتن.