رباعی شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند. او از پریشانی‌های ناشی از زلف معشوق و شکوفه‌های لب او سخن می‌گوید. سپس به اشاره‌ای به پشیمانی معشوق از دوری‌اش می‌پردازد و می‌گوید که اگرچه او از فراق ما پشیمان شده، اما اصل این پشیمانی‌ها چه فایده‌ای دارد. احساس ناکامی و نگران به ارتباط دو طرفه و عشق در این شعر مشهود است.
ای در سر زلف تو پریشانی‌هاواندر لب لعلت شکرافشانی‌ها
هوش مصنوعی: تو با زلف پریشان خود، دنیایی از آشفتگیها را به وجود آوردهای، و بر لبهای زیبایت، جلوههای درخشان و قشنگی وجود دارد.
گفتی ز فراق ما پشیمان گشتیای جان چه پشیمان که پشیمانی‌ها
هوش مصنوعی: گفتی که از جدایی ما ناراحت و پشیمان شدی، اما ای عزیز، پشیمانی تو چه ارزشی دارد وقتی که این همه پشیمانی‌ها وجود دارد؟