رباعی شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به دریا و دل انسان تشبیه شده است. شاعر به دریا اشاره می‌کند که مملو از گوهر و مرجان است، ولی راهی برای دسترسی به این زیبایی‌ها وجود ندارد. او همچنین به صدفی اشاره می‌کند که دهانش گشوده است و احساس ناامیدی می‌کند که نمی‌تواند به آن زیبایی‌ها (مرجان‌ها) دست یابد. در مجموع، مضمون اصلی شعر حس ناشناخته و ناپیدای زیبایی و محدودیت‌هایی است که انسان در دسترسی به آن‌ها دارد.
ای دریا دل تو گوهر و مرجان رادرباز که راه نیست کم خرجان را
هوش مصنوعی: در دل تو ای دریا، گوهر و مرجان را به نمایش بگذار؛ چرا که برای کسانی که کم خرج هستند، راهی به آن نیست.
تن همچو صدف دهان گشاده است که آهمن کی گنجم چو ره نشد مرجان را
هوش مصنوعی: تن انسان شبیه به صدفی است که دهانش باز است و من در آن نمیتوانم آههایم را مخفی کنم، زیرا همچون مرجانی که در مسیرش قرار ندارد، به راحتی نمیتوانم در درونم نگهش دارم.