رباعی شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به غیبت و دوری محبوب اشاره میکند و از اینکه مدتهاست گلزار و زیباییهای او را ندیده، ابراز نارضایتی میکند. او از پنهان شده محبوب مانند وفا سخن میگوید و به شدت دلتنگ چهره اوست.
عمریست ندیدهایم گلزار تراوان نرگس پرخمار خمار ترا
هوش مصنوعی: سالهاست که از زیباییهای او و گلزارش بیخبر هستیم و آن نرگس مستی که نمایانگر اوست، ما را نیز تحت تاثیر قرار میدهد.
پنهانشدهای ز خلق مانند وفادیریست ندیدهایم رخسار ترا
هوش مصنوعی: تو مانند وفا که سالهاست در خفا ماندهای، از چشم مردم پنهانی و ما مدتی است که از دیدن چهرهات بیبهرهایم.