رباعی شمارهٔ ۵۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به اندوه و یادآوری کسی اشاره می‌کند که غم او را در دل داریم، اما نمی‌توانیم او را فراموش کنیم. همچنین به ناامیدی و بی‌فایدگی غم اشاره می‌کند و می‌گوید اگر مغز یا فکر را به حال خود رها کنیم، نمی‌توان به یاد او پرداخت. در واقع، این ابیات از احساسات عمیق و پیچیدگی‌های درونی انسان سخن می‌گوید.
غم خود که بود که یاد آریم او رادر دل چه که بر خاک نگاریم او را
هوش مصنوعی: غم و اندوه خود را فراموش کنیم و به یاد کسی بیفتیم که در دل ما جایی ندارد، چرا که فقط بر روی خاک میتوانیم نام او را بنویسیم.
غم باد امید لیک بس بیمغز استگر سر ننهد مغز برآریم او را
هوش مصنوعی: غم با وجود امید وجود دارد، اما این غم بیمغز و بیمعناست. اگر سر مشغول فکر و اندیشه نشود، میتوانیم آن را از خود دور کنیم.