رباعی شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: این ابیات اشاره به دوگانگی و تضاد در درون فرد دارد. شاعر گاهی به خود می نازد و خود را امیر و قدرتمند می‌داند و گاهی در حال ناله و زاری از اسارتی که در آن به سر می‌برد، سخن می‌گوید. اما در نهایت تصمیم می‌گیرد که دیگر خود را در این تناقضات نپذیرد و از این وضع فاصله بگیرد. در واقع، متن نشان‌دهنده مبارزه درونی انسان با هویت و احساساتش است.
گه می‌گفتم که من امیرم خود راگه ناله‌کنان که من اسیرم خود را
هوش مصنوعی: گاهی به خود می‌گفتم که من رهبر و امیر هستم، و گاهی هم با ناله و آه از سر دردی که دارم، به خود می‌گفتم که من به شدت گرفتار و اسیر هستم.
آن رفت و از این پس نپذیرم خود رابگرفتم این که من نگیرم خود را
هوش مصنوعی: آن شخص رفت و من از این به بعد هیچگاه خود را نخواهم پذیرفت، زیرا دریافتم که بهتر است خود را نپذیرم.