رباعی شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف روح و وجود خود می‌پردازد و به شخصی اشاره می‌کند که به او زندگی و جان داده است. او بیان می‌کند که گاهی چشمانش بسته می‌شود و گاهی به سوی شکار رها می‌شود، به‌نوعی اشاره به حالاتی از زندگی و احساساتش دارد. این جملات از تأملات شاعر درباره وجود و ارتباطش با روح و زندگی حکایت می‌کند.
گویم که کیست روح‌افراز مراآنکس که بداد جان ز آغاز مرا
هوش مصنوعی: میگویم این چه کسی است که جان مرا به پرواز درآورده و از ابتدا به من زندگی بخشیده است؟
گه چشم مرا چو باز بر می‌بنددگه بگشاید به صید چون باز مرا
هوش مصنوعی: چند بار چشمم را میبندد و باز می‌کند، گاهی مرا به خطر میاندازد و گاهی هم نجات میدهد، مانند پرندهای که در شکار به این سو و آن سو میرود.