رباعی شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق سخن می‌گوید. او خود را مانند ذره‌ای می‌داند که در کنار خورشید (معشوق) قرار دارد و این عشق برایش مانند دارویی است که به درد و غمش پایان می‌دهد. شاعر همچنین بیان می‌کند که با وجود نداشتن بال و پر، همچنان در جستجوی معشوق خود پرواز می‌کند و به شدت به او وابسته است.
من ذره و خورشید لقایی تو مرابیمار غمم عین دوایی تو مرا
هوش مصنوعی: من مانند ذره‌ای کوچک در برابر تو هستم و وجود تو برای من مانند خورشید میباشد. غم من به خاطر تو برای من به نوعی درمان است و تو باعث بهبود حال من میگردی.
بی‌بال و پر اندر پی تو می‌پرممن که شدم چو کهربایی تو مرا
هوش مصنوعی: بدون بال و پر فقط به خاطر تو پرواز میکنم، زیرا مانند کهربا در تو غرق شدهام.