رباعی شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مولایش طلب عذر و forgiveness میکند و به عشق و رنجی که متحمل شده اشاره دارد. او با ندامت از اشتباهات و درد و جفایی که دیده، دعا میکند که مولایش او را ببخشاید و بر او عفو کند.
مولای اناالتائب مما سلفاهل تقبل عذر عاشق قد تلفا
هوش مصنوعی: ای مولا، من از گناهان گذشته خود توبه کردهام. آیا عذر عاشقی که در عشقش نابود شده است را میپذیری؟
این کان ندامتی صدودا و جفامولای عفیالله عفیالله عفا
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که درد و رنجی که به انسان میرسد، باعث توبه و اصلاح او میشود. مولای بزرگوار، خداوند، دلتنگیها و سختیهای ما را میبخشد و رهاییمان میکند.