رباعی شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوقی می‌پرسد که به کجا می‌خواهد برود، زیرا هر جا که می‌رود، در دل او جا دارد. او به عمق ناراحتی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که غم‌های او به اندازه دریا گسترده است، اما این غم او را مثل ماهی کرده و باعث می‌شود که لب‌هایش از خشکی دریا ترک بخورد.
هان ای سفری عزم کجایست کجاهرجا که روی نشسته‌ای در دل ما
هوش مصنوعی: ای مسافر، مقصدت کجاست؟ هر جا که بروی، در دل ما جا داری.
چندان غم دریاست ترا چون ماهیکافشاند لب خشک تو را در دریا
هوش مصنوعی: غم تو مانند دریا عمیق و وسیع است، همچون ماهی که اگر از آب دور بماند، لب‌هایش خشک می‌شود.