رباعی شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالت خواب و تأثیر آن بر چشم و دل می‌پردازد. در آن، خواب به چشمان نبد (خواب‌آلود) می‌آید، زیرا چشمان او از عشق پر از آتش و آب هستند. قلب او به سوی دلی می‌نگرد که مانند سیماب ناپایداری دارد و بدن او نیز در حالت ویرانی و خرابی قرار دارد. در کل، شاعر به تضاد بین حالات روحی و جسمی اشاره کرده و از زیبایی و پیچیدگی خواب و عشق سخن می‌گوید.
خواب آمد و در چشم نبد موضع خوابزیرا ز تو چشم بود پرآتش و آب
هوش مصنوعی: خواب که سراغش آمد، در چشمانم جایی نداشت، زیرا چشمان من از محبت و اشتیاق تو پر شده بود و آتش و آب در آن موج میزد.
شد جانب دل دید دلی چون سیمابشد جانب تن دید خراب و چه خراب
هوش مصنوعی: چشم دل به چیزی نظر کرد که مانند جیوه نامطمئن و ناپایدار بود، اما وقتی به جسم نگاه کرد، خراب و ویران را دید.