رباعی شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دلتنگی و آرزوی معشوق است. شاعر می‌گوید که معشوقش بهانه‌ای برای غیبتش داشت و خواب او را از حضور خود دور کرده است. شاعر با امید به صبح، تصمیم دارد تا سحر از زیبایی و خواب‌آلودگی چشمان معشوقش صحبت کند و از دل‌تنگی‌اش فریاد برآورد.
آری صنما بهانه خود کم بودتتا خواب بیامد و ز ما بر بودت
هوش مصنوعی: آری عزیزم، دلیل کمبود تو خواب بود که باعث شد از ما دور شوی.
خوش خسب که من تا به سحر خواهم گفتفریاد ز نرگسان خواب آلودت
هوش مصنوعی: خوش به حال تو که تا صبح خواب هستی و من با صدای بلند از خواب ناز نرگسهایت شکایت میکنم.