غزل شمارهٔ ۳۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به حال و هوای میخانه و عشق و عرفان اشاره دارد. شاعر از joyous atmosphere در خرابات (میخانه) صحبت می‌کند و به عشق و آزادی از قید و بندها تاکید می‌کند. او می‌خواهد بداند که امروز، روز خوشی و سعادت است و اشاره به دل‌باختگان دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند بر دلشان فرمان‌رانی کند. شاعر همچنین به شمس الدین تبریزی، که نماد عشق و عرفان است، اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که دل به او می‌دهد، در واقع در جستجوی حقیقت است. به طور کلی، شعر به استقبال از عشق و خوشی و سادگی زندگی در کنار میخانه و دل‌باختگان اشاره دارد.
از اول امروز حریفان خراباتمهمان توند ای شه و سلطانِ خرابات
هوش مصنوعی: از ابتدای امروز، رقبای میخانه مهمان هستند، ای پادشاه و فرمانروای میخانه.
امروز چه روزست؟ بگو روز سعادتاین قبله دل کیست؟ بگو جان خرابات
هوش مصنوعی: امروز چه روزی است؟ بگو که این روز خوشبختی کجاست؟ بگو که عشق و دلخواه من کجاست.
هرگز دل عشاق به فرمان کسی نیستکاو مست خرابست به فرمان خرابات
هوش مصنوعی: دل عاشقان هرگز تحت کنترل کسی نیست، چرا که کسی که در حال مستی و خرابی است، نمی‌تواند تحت فرمان کسی دیگر باشد.
صد زهره ز اسرار به آواز درآمدکز ابر برآ ای مه تابان خرابات
هوش مصنوعی: صد زهره از رازها با صدای دلنواز درآمد و از ابر برآمد، ای ماه درخشان، به میخانه بیا.
ما از لب و دندان اجل هیچ نترسیمچون زنده شدیم از بت خندان خرابات
هوش مصنوعی: ما از مرگ هیچ ترسی نداریم، چرا که وقتی زندهایم، لذتها و زیباییهای دنیا ما را شاد و خوشحال می‌کند.
بر گاو نهد رخت و به عشق آید جان‌مستکاین رخت گرو کن برِ دربانِ خرابات
بر گاو رخت نهادن یعنی دار و ندار و تمام مایملک
هر جان که به شمس الحق تبریز دهد دلاو کافر خویش است و مسلمان خرابات
هوش مصنوعی: هر کسی که به شمس الحق تبریز ایمان بیاورد، نشاندهنده این است که دل او نسبت به کافر خود بیاعتنا بوده و عشق و باورش به خدا و حقیقت را در دنیای خرابات (محلهای خوشگذرانی و شرابخواری) جستجو می‌کند.