رباعی شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان احساسات عاشقانه و غمگین پرداخته است. شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره میکند و میگوید که گویی او خواب پریها را دارد. در سحرگاه، معشوق نگاهی به دل شاعر میاندازد و هر دو در حال گریه هستند. تا زمانی که صبح میرسد، سوالی به وجود میآید که از میان این دو عاشق، کدام یک واقعاً عاشق است.
آنکس که بروی خواب او رشک پریستآمد سحری و بر دل من نگریست
هوش مصنوعی: کسی که خوابش شبیه زیبایی پریان است، در سحرگاه جلوهای بر دل من نگریست.
او گریه و من گریه که تا آمد صبحپرسید کز این هر دو عجب عاشق کیست
هوش مصنوعی: او میگرید و من هم میگریم، صبح که فرا میرسد پرسش میکند که عجب، در میان ما دو نفر، عاشق واقعی کیست.