رباعی شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به دو نوع آدم اشاره می‌کند: نخست، افرادی که عاشق هستند و عشقشان را آشکار می‌کنند و به خوبی در میان عاشقان شناخته شده‌اند. دوم، کسانی که احساسات و عشق خود را پنهان می‌کنند و به وضوح در غم فراق دچار درد و پریشانی هستند. مفهوم کلی این است که عشق واقعی باید آشکار باشد و پنهان‌کاری در این زمینه به رنج و عذاب می‌انجامد.
آنکس که ز سر عاشقی باخبر استفاش است میان عاشقان مشتهر است
هوش مصنوعی: کسی که از عشق و حال و احوال آن آگاهی دارد، در بین عاشقان شناخته شده و معروف است.
وانکس که ز ناموس نهان میداردپیداست که در فراق زیر و زبر است
هوش مصنوعی: کسی که ناموس و اسرارش را پنهان نگه میدارد، مشخص است که در جدایی و فراق دچار آشفتگی و پریشانی است.