رباعی شمارهٔ ۱۴۴
هوش مصنوعی: شاعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که دل را به عنوان مرکز احساسات و تفکرات خود می‌داند، پس از چند قدم برداشتن، همه چیز را به دست آمده می‌داند. او با ذکر تسبیح، سجاده، توبه، زهد و ورع، این چیزها را به عنوان راه‌های رسیدن به مقام والای انسانی معرفی می‌کند، اما در عین حال، اینها را تنها را‌ه‌هایی می‌داند که شخص به منزل مقصود خود می‌رسد.
آنکس که درون سینه را دل پنداشتگامی دو سه رفت و جمله حاصل پنداشت
هوش مصنوعی: کسی که دل را در درون سینهاش احساس کرد، چند قدمی پیش رفت و همه چیز را به دست آمده تصور کرد.
تسبیح و سجاده توبه و زهد و ورعاین جمله رهست خواجه منزل پنداشت
هوش مصنوعی: تسبیح و سجاده، نشاندهنده توبه و پرهیزگاری هستند، و این موارد به تنهایی کافی نیستند تا کسی خود را در مسیر معنوی و نزدیک به حق تصور کند.