رباعی شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و لذت‌های طبیعی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این صدا و بوی خوش که او احساس می‌کند، از کیوان (آسمان) و باغ‌های گلشن و بستان او ناشی می‌شود. همچنین، او از احساسی عمیق سخن می‌گوید که بر دل و جانش تاثیر می‌گذارد و از این رو به دنبال جایی است که این احساسات به آنجا منتهی شود.
این بانگ خوش از جانب کیوان منستاین بوی خوش از گلشن و بستان منست
هوش مصنوعی: این صدای دلانگیز از سمت آسمان به من میرسد و این عطر خوش از باغ و گلستان من ناشی می‌شود.
آن چیز که او بر دل و بر جان منستتا بر رود او کجا رود آن منست
هوش مصنوعی: آن چیزی که او بر دل و روح من دارد، تا زمانی که او برود، آنچه که من هستم نیز با او میرود.