رباعی شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از مستی و انزوا است. شاعر می‌گوید که این مستی او ناشی از شراب سرخ نیست و تنها باده‌ای که در دست دارد تنها از نوعی سودا و غم است. او به شخصی اشاره می‌کند که آمده تا باده او را بریزد، اما خود شاعر در واقع در حالتی است که باده‌اش قابل مشاهده نیست و از درونش ناشی می‌شود. در واقع، این شعر نمادی از جستجوی معانی عمیق و احساسات نهفته در دل شاعر است.
این مستی من ز بادهٔ حمرا نیستوین باده به جز در قدح سودا نیست
هوش مصنوعی: این حالت شیدایی من ناشی از شراب قرمز نیست و این شراب جز در جام جنون وجود ندارد.
تو آمده‌ای که بادهٔ من ریزیمن آن باشم که باده‌ام پیدا نیست
هوش مصنوعی: تو به زندگی من آمده‌ای تا نوشیدنیام را بیاوری، اما من آن شخصی هستم که هنوز در درونم احساسات و شادیهایم پنهان است و بروز نمیکند.