رباعی شمارهٔ ۲۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به جستجوی هویت فرد اشاره می‌کند. شاعر به این فکر می‌کند که آیا واقعاً خودش را می‌شناسد یا فقط ظاهری از خود دارد. او به تشابه خود با یک پیرهن اشاره می‌کند و می‌پرسد آن کسی که در درونش نهفته است، کیست. در واقع، این شعر به معما و پیچیدگی وجود انسان پرداخته و به تفکر درباره هویت می‌پردازد.
این من نه منم آنکه منم گوئی کیستگویا نه منم در دهنم گوئی کیست
هوش مصنوعی: این من که اکنون هستم، همان من نیستم که تو میگویی، پس چه کسی هستم؟ به نظر میرسد در وجود من، نه من هستم و نه چیزی که در زبانم بیان شود.
من پیرهنی بیش نیم سر تا پایآن کس که منش پیرهنم گوئی کیست
هوش مصنوعی: من فقط یک تکه از لباس آن شخص هستم که از سر تا پا پوشیده شده است. بگو ببینم، آن کس کیست؟