رباعی شمارهٔ ۲۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی از شادی و شوق اشاره می‌کند که با سماع و خوشنوازی همراه است. او توصیف می‌کند که صدای دف مانند شکر برای نای خوشایند است و شور و شوق قدیم در دل او شعله‌ور شده است. در نهایت، شاعر به یادآوری معشوقی می‌پردازد که در زمان‌های هیجان‌انگیز در کنارش بوده است.
برجه که سماع روح برپای شده استوان دف چو شکر حریف آن نای شده است
هوش مصنوعی: به آسمان پرواز کن، زیرا حالتی از شوق و سرور در وجود ما حاکم شده است و صدای دف مانند شکر، همراه با نای موزون و خوشصدا شده است.
سودای قدیم آتش افزای شده استآن های تو کو که وقت هیهای شده است
هوش مصنوعی: شور و شوق قدیم دوباره شعله‌ور شده است. کسانی که در زمان‌های گذشته در غم و اندوه بودند، کجا هستند؟