رباعی شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از عشق و زیبایی محبوبش صحبت میکند. او میگوید که هیچ کسی به اندازه او شاد نیست، زیرا فقط شادی را میشناسد و از غم بیخبر است. صورت محبوبش در دل او نقش بسته و او تنها به خوشیها میاندیشد.
تا در دل من صورت آن رشک پریستدلشاد چو من در همهٔ عالم کیست
هوش مصنوعی: در دل من تصویری از یک پری زیباست که باعث خوشحالیام شده؛ در تمام جهان هیچ کس به اندازه من شاد و خوشبخت نیست.
والله که به جز شاد نمیدانم زیستغم میشنوم ولی نمیدانم چیست
هوش مصنوعی: حقیقتاً نمیدانم جز شادی چگونه میتوان زیست. هرچند غم را میشنوم، اما نمیدانم چه معنایی دارد.