غزل شمارهٔ ۳۵۰
هوش مصنوعی: شعر به مفهوم امید و ناامیدی می‌پردازد. در آغاز بیان می‌کند که بعد از ناامیدی، همیشه امیدی وجود دارد و در دل انسان دیدی به نور و روشنایی نهفته است که ممکن است در حال حاضر نادیده بماند. هرچند که در تاریکی زندگی، مشخص است که روشنایی را نمی‌توان درک کرد. شاعر به وجود نقوش و معانی پنهانی اشاره می‌کند که تحت تأثیر قدرت خالق جهان هستند و همه چیز در حرکت و تغییر است. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که نباید از دشنام و مشکلات ناامید شد، چرا که بعد از رنج، روزهای عید و شادی خواهد آمد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که باید به دنبال حقیقت بود و هر ماجرایی که اتفاق می‌افتد، خود آموزنده است و از آن می‌توان درس گرفت.
ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ستبه زیر کوری اندر سینه، دیدی‌ست
هوش مصنوعی: بعد از زمان ناامیدی، همواره امیدی وجود دارد که در دل آدمی روشن میماند.
نبینی نور چون دانی تو کوریسیه نادیده کی داند سپیدی‌ست؟
هوش مصنوعی: اگر نوری را نمیبینی، به این معنی است که به خاطر کوریات نمیدانی چه چیزی سفید است. کسی که نمیتواند ببیند، هرگز نمیتواند درک کند که سپیدی چیست.
قرینِ صد هزاران نقش و معنینهان تصریف سلطان وحیدی‌ست
هوش مصنوعی: نقشها و معانی پنهانی بسیاری وجود دارد که نظم و ترتیب آنها تحت تدبیر و حاکمیت یک قدرت بالاست.
که جنباننده این نقش و معنی‌ستچو بادی رقص‌های شاخِ بیدی‌ست
هوش مصنوعی: آن کسی که این تصویر و مفهوم را به حرکت درآورده، مانند بادی است که شاخهای درخت بید را به رقص درمیآورد.
مشو نومید از دشنام دلدارکه بعدِ رنج روزه، روز عیدی‌ست
هوش مصنوعی: از دشنام و ناملایمی که از محبوب میشنوی ناامید نشو، زیرا بعد از این سختیها و رنجها، روزی شاد و خوشحال کننده در پیش است.
که یبقی الحب ما بقی العتابکه هر نقصی کشاننده مزیدی‌ست
هوش مصنوعی: عشق زمانی باقی میماند که آتش کینه خاموش شود، زیرا هر عیبی به خودی خود میتواند به عشق بیشتر بینجامد.
رها کن گفت به از گفت یابییقین هر حادثی را خود ندیدی‌ست
هوش مصنوعی: رها کن، زیرا گفتن از عمل بهتر است؛ تو هر واقعهای را خود نمیبینی و نمیشناسی.