رباعی شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و محبت عمیق به دوست است. شاعر می‌گوید که چشمی دارد که همیشه پر از تصویر دوستش است و دیدن او برایش لذت‌بخش است. در ادامه، شاعر اشاره می‌کند که تفکیک بین دوست و دیدن او ناپسند است و به نوعی می‌گوید که دوست یا باید در دیدگانش باشد، یا خودش همان دید است. این ابیات به اهمیت و جایگاه دوست در زندگی شاعر اشاره دارند.
چشمی دارم همه پر از صورت دوستبا دیده مرا خوشست چون دوست در اوست
هوش مصنوعی: چشمی دارم که همواره پر از تصویر دوست است و برای من خوشایند است که او در آنجا حضور دارد.
از دیده دوست فرق کردن نه نکوستیا دوست به جای دیده یا دید خود اوست
هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که اینکه دوست را تنها از چشمهای خودمان متفاوت بدانیم، کار درستی نیست. زیرا ممکن است دوست در واقع همان چیزی باشد که خودمان برمیگزینیم و بر اساس دیدگاه خودمان میبینیم. در حقیقت، باید دقت کنیم که دید و برداشت ما از دوست میتواند بر درک ما از او تأثیر بگذارد.