رباعی شمارهٔ ۲۹۳
هوش مصنوعی: این بیت شاعر به عشق و ارادت به محبوب اشاره دارد. او خاکی را که قدم‌های محبوب بر آن می‌افتد، سعادت جان خود می‌داند و آن را مملو از زیبایی، مانند گل و یاسمن، می‌خواند. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که تمام وجودش به خاطر محبوبیت او شکوفا می‌شود و نمی‌تواند از این عشق روی برگرداند.
خاک قدمت سعادت جان من استخاک از قدمت همه گل و یاسمن است
هوش مصنوعی: خاکی که زیر پاهای توست باعث خوشبختی و نیکبختی من است و آن خاک به اندازهای باارزش و زیباست که از آن گل و یاسمن روییده می‌شود.
سر تا قدمت خاک ز تو میرویندزان خاک قدم چه روی برداشتن است
هوش مصنوعی: تمام بدن تو در خاک ریشه دارد و از تو میروید؛ بنابراین، از آن خاک چه امیدی به برداشتن قدم است؟