رباعی شمارهٔ ۲۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت بیان می‌کند که هرگز دلش از شب‌نشینی و لذت‌های آن سیر نشده است و انتظار دارد که ساقی با ادب و کمکش بیاید. همچنین اشاره می‌کند که در حالت خواب و بی‌خیالی، عقل‌ها زیر سایه هستند و از طرفی تاکید دارد که امشب، زمانی برای لذت بردن است قبل از این که فردا بیاید.
حاشا که دلم ز شب‌نشینی سیر استیا ساقی ما بی‌مدد و ادبیر است
هوش مصنوعی: به هیچ وجه دلم از شبنشینیها خسته نیست و نمیتوانم بگویم که ساقیام بدون کمک و توجه است.
از خواب چو سایه عقل‌ها سر زیر استفردا ز پگه بیا که امشب دیر است
هوش مصنوعی: وقتی عقل‌ها در خواب و غفلت هستند، فردا ممکن است دیر باشد. پس بیایید امروز عمل کنیم، زیرا فرصتی برای از دست دادن داریم.