رباعی شمارهٔ ۳۱۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از غم و دردهای ناشی از عشق و جدایی صحبت می‌کند. او می‌گوید که در محله‌ی غم، صبر بی‌فایده است و اشک‌هایش از عشقش ناتوانی و حسرت را به همراه دارند. دل او پر از رازهایی است که دردهایش را درمان نمی‌کند، اما با وجود این همه درد، او راضی است که احساساتش در زندگی‌اش عمیق و واقعی باقی بماند.
در کوی غم تو صبر بی‌فرمانستدر دیده ز اشک پرتو حرمانست
هوش مصنوعی: در محلهای که غم تو وجود دارد، صبر بینظم و بدون فرمان است و در دیدگان من به خاطر اشکهای تو، امیدی به آرامش نیست.
دل را ز تو دردهای بی‌درمانستبا این همه راضیم سخن در جانست
هوش مصنوعی: دل من با وجود دردهای عمیق و بیپایانِ ناشی از عشق و راز تو، همچنان راضی و شاداب است، زیرا این گفتگو و ارتباط با تو برایم ارزشمند و جانبخش است.