تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۱۴

در مرگ، حیاتِ اهل داد و دین استوز مرگ، روانِ پاک را تمکین است
آن مرگ لقاست، نی جفا و کین استنامرده همی میرد و مرگش این است