رباعی شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس غم و ناامیدی خود می‌گوید. او به طور نمادین اشکال و تصورات خود را به ستاره‌هایی که در آسمان وجود دارند، مرتبط می‌کند و نشان می‌دهد که شاید دیدگاهش نسبت به زندگی و واقعیت‌ها نامناسب است. در نهایت، این شعر از درک نادرست یا نداشتن بینش واضح نسبت به محیط اطراف حکایت می‌کند.
در من غمِ شب، کور چرا پیچیده است؟کور است مگر؟ وَ یا که کورم دیده است؟
هوش مصنوعی: غم شب در دل من پیچیده است، آیا این غم واقعاً کور شده که نمیبیند؟ یا اینکه من خودم نیستم که آن را ببینم؟
من بر فلکم، در آب و گل عکس منستاز آب کسی ستاره کی دزدیده است؟
هوش مصنوعی: من بر آسمان خود قرار دارم و تصویر من در دنیای خاکی و مادی وجود دارد. آیا کسی میداند که ستارهای از کجا دزدیده شده است؟