تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۲۰

دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواستاما دل و معشوق دو باشند خطاست
معشوق بهانه است و معبود خداستهرکس که دو پنداشت جهود و ترساست