رباعی شمارهٔ ۳۲۱
هوش مصنوعی: شعر بیانگر احساس دلتنگی شاعر است که دیدار معشوقش را تنها درمان دردهایش می‌داند. او معتقد است که بدون حضور معشوق، زندگی‌اش مانند زندانی بی‌رنگ و بی‌روح است. غم دوری معشوق بر جان او سنگینی می‌کند و او آرزو می‌کند که چنین احساسی بر هیچ دل و جسمی نرود.
دلتنگم و دیدار تو درمان منستبی‌رنگِ رُخت زمانه زندانِ منست
من مبتلا به دلتنگی هستم که تنها درمانش دیدن تو است. بدون دیدن رنگ و روی تو روزگارم مثل زندان؛ بی‌روح میماند.
بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنیآنچ از غمِ هجران تو بر جان منست
هوش مصنوعی: برای هیچ دلی و هیچ جسمی، آنچه از غم دوری تو بر جان من سنگینی می‌کند، نباشد.