تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۲۲

دلدار اگر مرا بِدِراند پوستافغان نکنم نگویم این درد از اوست
ما را همه دشمنند و تنها او دوستاز دوست به دشمنان بنالم، نه نکوست