رباعی شمارهٔ ۳۴۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تأثیر عمیق وجود یک معشوق اشاره می‌کند. او به خاطر وجود و زیبایی این معشوق مست و دیوانه شده است. همچنین، شمعی که به او نزدیک می‌شود، نماد روشنایی و عشق است که آتش عشق را در وجود او روشن می‌کند. به‌نوعی، شاعر بر ارتباط عمیق عشق و عقل تأکید دارد.
زان مِی خوردم که روح پیمانهٔ اوستزان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست
هوش مصنوعی: من از آن شراب مینوشم که روح پیمانهاش را در خود دارد و از این مست شدم که عقل مرا به جنون کشانده است.
شمعی به من آمد، آتشی در من زدآن شمع که آفتاب پروانهٔ اوست
هوش مصنوعی: یک شمع به من نزدیک شد و شعلهای در وجودم روشن کرد. این شمع، همان آفتابی است که پروانه به دور آن میچرخد.