تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۴۴

زان می مستم که نقش جامش عشق استوان اسب سواری که لجامش عشق است
عشقِ مهِ من کارِ عظیمی است و لیکمن بندهٔ آنم که غلامش عشق است