رباعی شمارهٔ ۳۵۰
هوش مصنوعی: این ابیات از شعر به عشق و محبت اشاره دارد. شاعر عشق خود را به آن "سلطان" توصیف می‌کند و بیان می‌کند که دلش به خاطر جذبه‌اش مجذوب اوست. او حتی برای درگاه او، خون جگرش را می‌ریزد، چراکه خاک آن درگاه را از خون خود ارزشمندتر می‌داند. این احساسات، عمیق و فدای عشق است.
سلطان ملاحت، مه موزون منستدر سلسله‌اش، این دل مفتون منست
هوش مصنوعی: سلطان زیبایی و دلربایی، ماهی که هماهنگ و موزون است، در زنجیرهای که به او مربوط میشود، دل من کاملاً گرفتار اوست.
بر خاک درش، خون جگر می‌ریزمهرچند که خاکِ آن به از خون منست
هوش مصنوعی: برای خاک در آستانهاش، دل و جانم را فدای او میکنم، هرچند که آن خاک برای من ارزش بیشتری دارد.