رباعی شمارهٔ ۳۵۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر زیبایی زلف محبوبش را وصف می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز در دنیا به زیبایی زلف او نیست. سنبل (گلی زیبا) با سر عقاب مقایسه می‌شود، اما زلف معشوق از آن هم زیباتر است. حتی اگر کسی بخواهد از زیبایی آب (آبشارها یا چشمه‌ها) حرف بزنند، باز هم زلف محبوب برتری دارد. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگرچه دیگران از زیبایی می‌گویند، اما هیچ‌کدام به پیچیدگی و تاب زلف محبوب نمی‌رسند.
سنبل چو سر عقاب زلف تو نداشتدر عالم حسن آب زلف تو نداشت
هوش مصنوعی: سنبل، به عنوان گل زیبا، نتوانسته است سر و شاخ عقاب را داشته باشد و در دنیا، هیچ زیبایی به پای زیبایی و جذابیت موی تو نمیرسد.
هر چند که لاف آبداری می‌زدپیچید بسی و تاب زلف تو نداشت
هوش مصنوعی: با وجود اینکه او به خود میبالید و ادعای بزرگی میکرد، نتوانست در برابر زیبایی و جذابیت موهای تو طاقت بیاورد.