غزل شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و فضل عشق است. شاعر بیان می‌کند که وجود محبوب مانند شکار کرم برای اوست و در هر لحظه هدیه‌های زیادی از سوی او دریافت می‌کند. او معتقد است که عشق، نردبانی از طلا و نقره به سوی محبوب می‌سازد. همچنین شاعر به گنجینه‌ای اشاره می‌کند که در عالم پنهان وجود دارد و برای او ارزشمندتر از ماهیت‌های مادی است. در نهایت، اشاره‌ای به قدرت و مقام محبوب دارد که هیچ ارزش مادی نمی‌تواند با آن مقایسه شود.
چو آن کان کرم ما را شکارستبه هر دم هدیه ما را ده هزارست
هوش مصنوعی: وقتی که آن کانی که ما را به دام میاندازد، در هر لحظه به ما هدیهای هزار برابر میدهد.
که ما را نردبان زرین و سیمیننهد چون قصد ما بر بام یارست
هوش مصنوعی: بیت اشاره دارد به اینکه کسی در تلاش است تا بر مشکلات و موانع فائق آید و به هدفی دست یابد که برایش ارزشمند و مهم است. در اینجا، شخص میخواهد با کمک ابزارهایی یا امکاناتی که در دست دارد، خود را به جایی برساند که شخصیت و محبوبش در آنجا قرار دارد. به بیان دیگر، او به دنبال ارتقاء و صعود به سطح بالاتری است تا بتواند به معشوقش نزدیکتر شود.
بلادری‌ست در عالم نهانیکه بر ما گنج و بر بیگانه مارست
هوش مصنوعی: در دنیای پنهان، چیزی وجود دارد که برای ما به مثابه گنج گرانبهاست، اما برای دیگران، خطر و آسیب به شمار میآید.
به پیش ما خزینه سیم مشمرکه ما را زر و سیم بی‌شمارست
هوش مصنوعی: به جلو ما گنجینه‌ای از نقره و طلا نیاورید، زیرا ما خود از دو میلیون و بیشماری از طلا و نقره برخورداریم.
ز پروانه اگر این افترا بوددو صد چندین ز دست شهریارست
هوش مصنوعی: اگر این دشنام به پروانه باشد، پس بیتردید دو صد بار بیشتر از دست پادشاه است.