تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۳۵۷

صد بار بگفتمت، چه هشیار و چه مستشوخی مکن و مزن به هر شاخی دست
از بس که دلت به این و آن درپیوستآب تو برفت و آتش ما بنشست