رباعی شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ناامیدی و عدم کفایت تلاش‌های خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که حتی اگر آه بکشد، یا تبدیل به خاک شود یا در برابر ماه سجده کند، اینها نمی‌تواند او را راضی کند؛ زیرا حقیقت و زیبایی ماه (یا حقیقتی بزرگ‌تر) فراتر از این‌هاست و او به آن نمی‌رسد. این ابیات احساس عمیق و ناپایداری در ارتباط با مفهوم عشق یا جمال را به تصویر می‌کشند.
گر آه کنم آه بدین قانع نیستور خاک شوم شاه بدین قانع نیست
هوش مصنوعی: اگر من ناله کنم، این ناله به این سادگی نمیپذیرد و حتی اگر به خاک تبدیل شوم، باز هم این موضوع برای او کافی و رضایتبخش نخواهد بود.
ور سجده کنم چو سایه هرسو که مه استپنهان چه کنم ماه بدین قانع نیست
هوش مصنوعی: اگر هرجا که میروم، مانند سایهای در حال سجده باشم و مهتاب در حال پنهان شدن باشد، چه میتوانم بکنم وقتی که ماه به این وضعیت راضی نیست؟