رباعی شمارهٔ ۳۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و می‌گوید اگر باد بر زلف‌های پریشان او بوزد، طول عمر او از دندانش جاری خواهد شد. در همین حال، شاعر از نصیحت‌کننده‌اش می‌خواهد که از خود فراتر رود و آنچه را که قلبش تجربه کرده، درک کند. این شعر نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق شاعر به عشق و زیبایی است.
گر باد بر آن زلف پریشان زندتمه طال بقا از بن دندان زندت
هوش مصنوعی: اگر نسیمی به زلف‌های آشفتهات بوزد، سرنوشت جاودان تو را از عمق دندانهایت میچشد.
ای ناصح من ز خود برآئی و ز نصحگر زانچه دلم چشیده بر جان زندت
هوش مصنوعی: ای ناصح و پنددهنده، از خودت بیرون بیا و از نصیحت کردن دست بردار؛ چون آنچه که من در دل تجربه کردهام، بر جان تو تأثیر میگذارد.