غزل شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از مستی و بی‌خیالی می‌پردازد. شاعر در پی شراب است تا از مشکلات و دغدغه‌های زندگی رهایی یابد. او به وضوح اعلام می‌کند که مستی او به حدی است که نمی‌تواند کلمات و معانی را به درستی تشخیص دهد. همچنین به تشریفات و قوانین اجتماعی اشاره می‌کند که در برخی مکان‌ها وجود دارد، اما در محل او، زندگی به شکل دیگری برگزار می‌شود. در نهایت، شاعر از دنیای مذهبی و نمای ظاهری آن جدا می‌شود و به دنبال آزادی و لذت از زندگی است.
ایا ساقی توی قاضی حاجاتشرابی ده که آرد در مراعات
هوش مصنوعی: ای ساقی، تو که مانند قاضی زمین و زمان را در دست داری، لطفاً شرابی به من بده که مرا از یاد خودم غافل کند و به من آرامش بخشد.
چنان گشتم ز مستی و خرابیکه نشناسم اشارات از عبارات
هوش مصنوعی: به قدری مست و خراب شدم که دیگر نمیتوانم تفاوت بین نشانهها و کلمات را تشخیص دهم.
پدر بر خم خمرم وقف کردستسبیلم کرد مادر بر خرابات
هوش مصنوعی: پدرم وقتی مستی و شراب را دید، به آن واگذارم کرد و مادرم هم مرا به محلهی خرابات سپرد.
دو گوشم بست یزدان تا رهیدمز حال دی و فردا و خرافات
هوش مصنوعی: خداوند دو گوشم را بسته تا از وضعیت دیروز و فردا و افکار بیهوده رها شوم.
دگرگون است کوی اهل تمییزکه آن جا رسم طاعاتست و زلات
هوش مصنوعی: محل زندگی کسانی که به درستی فکر میکنند تغییر کرده است، زیرا آنجا جایگاه عبادت و پرستش است و گناه در آن وجود ندارد.
در این کو کدخدا شاهی است باقیفرو روبیده این کو را ز آفات
هوش مصنوعی: در این مسیر، کدخدا و حاکمی وجود دارد که باقیمانده مشکلات و خطرات را از سر راه برمیدارد.