غزل شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد انسان‌هایی می‌پردازد که به ظواهر و رنگ‌ها اهمیت می‌دهند و غفلت از معنای واقعی زندگی دارند. او به حوا اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر او از رنگ و ظواهر آگاهی میداشت، خود را از ننگ و زشتی نجات می‌داد. شاعر همچنین به عدم ظرفیت واقعی انسان‌ها در درک معانی عمیق زندگی و روح اشاره دارد و با تشبیه‌هایی مثل "ماری" و "خوکی"، به نقص‌های انسانی و سطحی‌نگری آن‌ها می‌تازد. در نهایت، اشاره به شمس تبریزی و قدس، به معنای بالایی اشاره دارد که بشر باید به آن دست یابد، اما در عوض، بسیاری درگیر زشتی‌ها و superficiality می‌شوند.
اگر حوا بدانستی ز رنگتسترون ساختی خود را ز ننگت
هوش مصنوعی: اگر حوا میدانست که چگونه جلوهگری تو بر او تاثیر میگذارد، به خاطر vergonha (شرم و ننگ) خود را از نشان دادن زیباییاش پنهان میکرد.
سیاهی جانت ار محسوس گشتیهمه عالم شدی زنگی ز زنگت
هوش مصنوعی: اگر سیاهی جان تو برایت ملموس شود، تمام جهان به خاطر صدای تو، سیاه و زنگی خواهد شد.
تو آن ماری که سنگ از تو دریغ استسرت را کس نکوبد جز به سنگت
هوش مصنوعی: تو مانند ماری هستی که سنگ و وسیلهی آسیب زدن به تو وجود ندارد، و هیچکس نمیتواند به سرت آسیبی برساند جز سنگی که خودت به آن متکی هستی.
اگر دریا درافتی ای منافقز زشتی کی خورد مار و نهنگت
هوش مصنوعی: اگر دریا به خاطر تو خشمگین شود و به راه خود بیفتد، چه چیز میتواند زشتی تو را از یاد ببرد؟ آیا مار و نهنگ تو را نخواهند بلعید؟
مرا گویی که از معنی نظر کنرها کن صورت و نقش پلنگت
هوش مصنوعی: به من میگویی که به عمق معنا نگاه کنم و از ظاهر و شکلها، همچون نقشها و نمادها، فاصله بگیرم.
چه گویم با تو ای نقش مزورچه معنی گنجد اندر جان تنگت
هوش مصنوعی: چه بگویم با تو ای تصویر فریبنده، که چه معنایی میتواند در دل و جان محدود تو جای بگیرد؟
هوای شمس تبریزی چو قدس استتو آن خوکی که نپذیرد فرنگت
هوش مصنوعی: آب و هوای شمس تبریزی از فضای مقدس و روحانی برخوردار است، ولی تو مانند خوکی هستی که نمیتواند به زیباییها و فرهنگهای دیگری توجهی داشته باشد.