رباعی شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی اشاره دارد به اینکه در دنیا، باغ خوشبختی و زیبایی‌های زیادی وجود دارد، اما گاهی در زندگی به چیزهای ناچیز و بی‌اهمیت توجه می‌کنیم. ندا می‌دهد که در دل هر انسانی، استعدادها و زیبایی‌هایی نهفته است که می‌تواند باعث شکوفایی آنها شود. بنابراین، با وجود اینکه ظاهر ممکن است لاغر و بی‌روح به نظر بیاید، درون انسان‌ها می‌تواند چشمه‌های قدرت و خلاقیت زیادی وجود داشته باشد.
گویند بیا به باغ کانجا لاغ استنی زحمت نزهت و نه بانگ زاغ است
هوش مصنوعی: میگویند بیا به باغی که در آن خبری از کمبود و زحمت نیست و هیچ صدای ناخوشایندی هم به گوش نمیرسد.
اندر دل من رنگرز صباغستکاندر پر هر زاغ از او صد باغ است
هوش مصنوعی: در دل من کسی وجود دارد که مانند رنگرزی است. او به هر پرندهای رنگ و زندگی میبخشد و از هر زاغ، باغی زیبا و سرسبز میسازد.