رباعی شمارهٔ ۴۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و غم خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که گریه‌اش واقعی و عمیق است، اما معشوقش آن را نادیده می‌گیرد و فکر می‌کند که دیگران نیز مانند او احساس نمی‌کنند. شاعر تأکید می‌کند که هر دلی با دل دیگر فرق دارد و تنها او از درد عاشقانه‌اش آگاه است.
می‌گریم زار و یار گوید زرقستچون زرق بود که دیده در خون غرقست
هوش مصنوعی: من با ناراحتی و غم می‌گریم، ولی معشوقم می‌گوید که اینگریهام بیدلیل است. اما چگونه میتواند بیدلیل باشد در حالی که چشمانم در اشک غرق شدهاند؟
تو پنداری که هر دلی چون دل تستنی نی صنما میان دلها فرقست
هوش مصنوعی: تو فکر میکنی که همه دلها مانند دل تو هستند، اما نه، ای زیبا! در دلهای مردم تفاوتهای زیادی وجود دارد.