رباعی شمارهٔ ۴۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره درویشی است که در شکست و ناکامی خود به سر میبرد و نباید او را خیالپرداز تصور کرد. در جایی که وجود و حقیقت حقیقی ریشه دارد، فراتر از دنیا و تمامی موجودات است.
هر درویشی که در شکست خویش استتا ظن نبری که او خیال اندیش است
هوش مصنوعی: هر درویشی که در ناتوانی و شکست خود قرار دارد، نبايد تصور کنی که او فقط آرزوهای خیالی دارد.
آنجا که سراپردهٔ آنخوش کیش استاز کون و مکان و کل عالم پیش است
هوش مصنوعی: در جایی که زیبایی و سحر آن معشوق وجود دارد، تمام جهان و همه چیزهای مادی در مقایسه با آن جلوهگاه کمارزشی به نظر میرسند.