تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۴۵۲

یاری که به حسن از صفت افزونستدر خانه درآمد که دل تو چونست
او دامن خود کشان و دل میگفتشدامن برکش که خانهٔ پرخونست