تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۴۵۴

یاری که غمش دوای هر بیمار استاو را یار است هرکه با او یار است
گویند مرا  که باش در کار مداممن بی‌کارم ولیک او در کار است