رباعی شمارهٔ ۴۵۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر است که در آن از تجربه مرگ و بازگشت به زندگی صحبت می‌کند. شاعر با سوالاتی از خود و دیگران روبرو می‌شود و به نوعی به بی‌تفاوتی اطرافیان و ناتوانی در درک عمیق زندگی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که گفتگو با افراد نادان و احمق، بی‌فایده و بی‌ارزش است.
یکبار بمُردَم و مرا کس نَگِریستگر بار دگر زنده شوم دانم زیست
هوش مصنوعی: یک بار که مرده بودم کسی به من توجه نکرد. اگر دوباره زنده شوم، میدانم که زندگی چگونه خواهد بود.
ای کرده تو قصد من ترا با من چیستنی صحبت ابلهان همه دیگ تهیست
هوش مصنوعی: ای کسی که قصد من را کردهای، تو چه کار به من داری؟ یا اینکه صحبت کردن با نادانها، بی‌فایده است.