رباعی شمارهٔ ۴۶۸
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر این هستند که اگر خداوند تکه‌های گوهر را از آسمان ببارد، هر ذره به سوی اصل و منشأ خود حرکت می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که به دلیل تکبر و آرزوهای انسان، هر ذره از نور آفتاب دوری می‌کند. در مجموع، این شعر به تمایل ذرات به اتصال به منبع واقعی خود و دوری از تفرقه و خواسته‌های نامعقول اشاره دارد.
آندم که ز افلاک گهر ریز کندهر ذره بسوی اصل خود خیز کند
هوش مصنوعی: زمانی که هر ذره از آسمان به سوی اصل و ذات خود حرکت کند.
از نخوت آن باد و زین باد هوسهر ذره ز آفتاب پرهیز کند
هوش مصنوعی: به خاطر تکبر آن باد و عشق به لذت، هر ذرهای از تابش آفتاب دوری جسته و پرهیز می‌کند.